പറപ്പേടിയും മറ്റുചില പേടികളും

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു റിസോഴ്സ് പേഴ്സണ്‍ന്റെ കൂടെ, ഫീല്‍ഡില്‍ ഒരു മലയുടെ മുകളില്‍ കുറ്റിക്കാടു നിറഞ്ഞ ഒരിടത്തു് ഒരു സര്‍വ്വേക്കല്ലിന്റെ സ്ഥാനം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ പോയിരുന്നു. സര്‍വ്വേക്കല്ല് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അതിനടുത്ത കുളത്തുവയല്‍ പള്ളി സെമിത്തേരിയിലെ രണ്ടു കല്ലറകള്‍ കണ്ടു. മലബാര്‍ മൈഗ്രേഷന്റെ തുടക്കക്കാലത്തു് ആദ്യം ആ പ്രദേശത്തു് വന്നു താമസമാക്കിയ ആളുടെയും ഭാര്യയുടെയും കല്ലറകളാണത്രേ. അദ്ദേഹം അതേപ്പറ്റി പറഞ്ഞ കഥ.

അവിടെ അക്കാലത്തു് പറയരുടെ ‘ശല്യം’ രൂക്ഷമായിരുന്നത്രേ – പറപ്പേടി. സ്ത്രീകള്‍ക്കു് സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ സ്വന്തം വീട്ടിനു പുറത്തു് മുറ്റത്തു് പോലും ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നില്ലെന്നു്. പറയര്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു് വന്നു് തൊടും. തൊട്ടുകൂടായ്മ രൂക്ഷമായിരുന്ന അക്കാലത്തു് അങ്ങനെ തീണ്ടലില്‍പ്പെട്ടു പോയ സ്ത്രീകളെ പിന്നെ വീട്ടില്‍ കയറ്റാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നു പോലും. അങ്ങനെ അരക്ഷിതരായ സ്ത്രീകളെ പറയര്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോവും. അക്കാലത്തു് അവിടുത്തെ പറയ ജീവിതം ഒരു തരം ഹണ്ടിങ്/ഗാതറിങ്/സ്കാവഞ്ചിങ് മട്ടിലുള്ളതായിരുന്നത്രേ (എന്റേതടക്കമുള്ള മറ്റു കീഴാളജാതിക്കാരുടെ ജീവിതാവസ്ഥകളും വളരെയൊന്നും മെച്ചമായിരുന്നില്ല. അരപ്പട്ടിണിയും മുഴുപ്പട്ടിണിയും സര്‍വ്വസാധാരണമായിരുന്നു. കിട്ടുന്നതെന്തും തിന്നു് വിശപ്പടക്കുകയെന്നതായിരുന്നു അക്കാലത്തു് എന്റെ പിതാമഹന്മാരുള്‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ക്കു് ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താനായി പൊതുവായി അവലംബിക്കാമായിരുന്ന രീതി. ബ്രിട്ടീഷുഭരണം വന്ന ശേഷം അവരാണു് ബര്‍മ്മാ അരിയൊക്കെ മലബാറിലെത്തിച്ചു് ഭക്ഷ്യപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനെങ്കിലും ശ്രമിച്ചതു്). പറയരെ പണിക്കു് വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവര്‍ വീടുകളിലെ പശുക്കളെയും ആടിനെയും കോഴിയെയും മറ്റും കട്ടു കൊണ്ടു പോവും. (വിലയ്ക്കു് വാങ്ങാന്‍ അവര്‍ക്കു് പണമെവിടെ?) എന്നിട്ടു് കൊന്നു തിന്നു് ബാക്കിയുള്ളതു് വെള്ളത്തില്‍ കെട്ടിത്താഴ്ത്തിയിടും. ആവശ്യം വരുമ്പോ പൊക്കിയെടുത്തു് കുറേശ്ശെ മുറിച്ചെടുത്തു് പാകം ചെയ്തു കഴിക്കും. അവസാനം അതു് തീരാറാവുമ്പോഴേക്കും ചീഞ്ഞു തുടങ്ങീട്ടുണ്ടാവുമത്രേ. ആ പ്രദേശത്തു് ഈ പറപ്പേടി നിര്‍ത്തലാക്കിയതു് ആ കല്ലറയില്‍ അന്ത്യ വിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ആളായിരുന്നത്രേ. പുള്ളി ഒരു പറയനെ സൂത്രത്തില്‍ പറമ്പില്‍ പണിക്കു വിളിച്ചു. ആ നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍ പ്രതീക്ഷകളോടെ ചെന്നപ്പോള്‍, പിടിച്ചു വച്ചു് കണ്ണുകള്‍ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു കളഞ്ഞത്രേ. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണമായിരുന്നതിനാല്‍ ഈ കുറ്റത്തിനു് അയാളും കൂട്ടാളികളും ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു് കുറച്ചു കാലം ജയില്‍ കിടക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അതോടെ ആ പ്രദേശത്തെ പറയര്‍ക്കു് മൊത്തത്തില്‍ പറപ്പേടി ആചരിക്കാന്‍ ഭയമാകുകയും അതു് നിന്നു പോവുകയും ചെയ്തു.

ഇങ്ങനെത്തെ നാട്ടുകഥകള്‍ പലേടത്തും ഇപ്പോഴും പ്രചാരത്തിലുള്ളതു് പറയസമുദായക്കാരെ മുഖ്യധാരയിലേക്കു് കൊണ്ടുവരുന്നതിനു് ഒരുപക്ഷേ പ്രതിബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടാവണം.

ഈ കഥ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നു് അച്ഛനോടു് പറഞ്ഞപ്പോ അച്ഛന്‍ ഇതുപോലെത്തെ വേറൊരു കഥ പറഞ്ഞു. അച്ഛനോടു് അച്ഛന്റെ അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതു്. അതു് ഒടിയന്മാരെപ്പറ്റിയുള്ളതായിരുന്നു. മേല്പറഞ്ഞ രീതിയില്‍ തന്നെ ഒടിയന്മാരും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്രേ. ഒടിയന്മാര്‍ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുന്ന സ്ത്രീകളെ അവര്‍ ഓടിപ്പോവാതിരിക്കാന്‍ കുഴിയെടുത്തു് കഴുത്തറ്റം മണ്ണില്‍ കുഴിച്ചിടും. തല മാത്രം മുകളില്‍ കാണും. മഴ, വെയില്‍, മൃഗങ്ങള്‍ ഇത്യാദികളില്‍ നിന്നും രക്ഷയ്ക്കായി മുകളില്‍ എന്തെങ്കിലും പാത്രം കമഴ്ത്തി വയ്ക്കും. വിശക്കുന്നതിനു് പുഴുത്ത കഞ്ഞിയോ അതു പോലത്തെ എന്താണോ ഉള്ളതു് അതു ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി മാത്രം കൊടുക്കും. ഒരാഴ്ച കൊണ്ടു് ഇര ഈ ഭക്ഷണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടും. പിന്നെ കുഴിമാന്തി ആളെ പുറത്തെടുത്തു് കൂടെ കൂട്ടുമത്രേ. പിന്നെ ഓടിപ്പോവില്ല. അഥവാ, ഓടിപ്പോയാല്‍ത്തന്നെ ബന്ധുക്കളുടെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടാല്‍ അവര്‍ കുടുംബത്തിനേറ്റ മാനക്കേടൊഴിവാക്കാന്‍ കൊന്നു കളയാനും മടിക്കില്ലായിരുന്നു പോല്‍. ഓടിപ്പോവാത്തതു് ഇരകള്‍ക്കു് ജീവനില്‍ കൊതിയുള്ളതു കൊണ്ടു്.

സവര്‍ണ്ണരുടെ മൗനാനുവാദമോ പിന്തുണയോ ഇല്ലാതെയാണോ മിക്കവാറും തങ്ങള്‍ക്കധീനരായ, ഏറിയകൂറും അടിമജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന കീഴാളരുടെ ഇത്തരം ആചാരങ്ങള്‍ ഏറെക്കാലം നിലനിന്നതു്? വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം. തിരുവിതാംകൂറില്‍ മണ്ണാപ്പേടിയും പുലപ്പേടിയും നിര്‍ത്തലാക്കാന്‍ 1666ല്‍ ഉണ്ണിക്കേരളവര്‍മ്മ പുറപ്പെടുവിച്ച കല്ലേപ്പിളര്‍ത്തിയ കല്പന പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. മലബാറില്‍ പക്ഷേ, ചിതറിക്കിന്നിരുന്ന, ചെറുതും വലുതുമായ, ഇടകലര്‍ന്ന ഭൂപരിധികളും അധികാരമേഖലകളുമുള്ള മാടമ്പിരാജ്യങ്ങളുടെ അതിസങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഭരണവ്യവസ്ഥയായിരുന്നതിനാലാണെന്നു തോന്നുന്നു, അത്തരമൊരു നടപടി ഉണ്ടായില്ല. അഥവാ ഇവിടെയക്കാലത്തു് ഒരു ഭരണവ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നോ? പകരം പിന്നീടു് വന്ന മൈസൂര്‍ ആധിപത്യകാലത്തെയും, കമ്പനി ഭരണകാലത്തെയും, തുടര്‍ന്നു് വ്യവസ്ഥാപിതമായ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെയും ഇടപെടലുകളും, മുന്‍ചൊന്ന പോലത്തെ പ്രാദേശിക മാടമ്പിത്തരങ്ങളും മൂലം ഇവ ക്രമേണ ഇല്ലാതാവുകയാണുണ്ടായതെന്നു തോന്നുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധശ്രേണികളിലെ മനുഷ്യര്‍ തമ്മില്‍ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും അകല്‍ച്ചയും സംശയങ്ങളും പരസ്പരഭീതിയും മാത്രമല്ല, ഇവയ്ക്കെല്ലാം എരിവു കൂട്ടാനുണ്ടായിരുന്ന ദുരാചാരങ്ങളുമൊക്കെച്ചേര്‍ന്നു് ആകെക്കൂടി ഒരു വല്ലാത്ത കാലം തന്നെയായിരുന്നു അതു്. അതേ, അന്നത്തെ ഹിന്ദുമതാചാരങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ വളരേ നല്ല ആചാരങ്ങളായിരുന്നു..! ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മൃഗതുല്യമായ ജീവിതാവസ്ഥകള്‍ അതിജീവിച്ചവരുടെ അനന്തരാവകാശികളിലാര്‍ക്കെങ്കിലും ഇന്നും, ഇന്നത്തെ താരതമ്യേന സ്ഥിതിസമത്വം മെച്ചമായ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയുടെ മുഖ്യധാരയിലേക്കു് വരാന്‍ എന്തെങ്കിലും കാരണവശാല്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, ഉചിതമായ പരിഹാരനടപടികളാവിഷ്കരിച്ചു് നടപ്പാക്കേണ്ടതും, അവരെ മുഖ്യധാരയിലേക്കു് വരാന്‍ പ്രാപ്തരാക്കേണ്ടതും പ്രബുദ്ധരായ സമൂഹത്തിന്റെ ചുമതല തന്നെയാണെന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല.

പിന്‍കുറി

കോഴിക്കോടു് ജില്ലയില്‍ പേരാമ്പ്ര ഗവഃ വെല്‍ഫെയര്‍ സ്കൂളിനെപ്പറ്റിയും പേരാമ്പ്ര ഹയര്‍ സെക്കണ്ടറി സ്കൂളിലെ പറയ സമുദായത്തില്‍പ്പെട്ട കുട്ടികളോടുള്ള ജാതി വിവേചനത്തെപ്പറ്റിയും അടുത്തിടെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ വന്ന ചര്‍ച്ചകളും, ജൂണ്‍ 28ാം തീയ്യതിയിലെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ വന്ന, പേരാമ്പ്രക്കാരിയും സുഹൃത്തുമായ ജോഷിന രാമകൃഷ്ണന്റെ ‘പറയരോടൊപ്പമിരുന്നു് പഠിക്കാമോ’ എന്ന ലേഖനം വായിച്ചും, എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയ ചിന്തകളും എന്റെ പരിധിക്കുള്ളിലെ സംഭവങ്ങളും, ചേര്‍ത്തു് വെറുതേ കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ടു പോയതാണു്. ദയവായി പൊങ്കാലയിടരുതേ, താങ്ങാനുള്ള കപ്പാസിറ്റി ഇവിടെയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണു്.. 🙂

Advertisements

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  മാറ്റുക )