ഒരു വീടു നോക്കാന്‍ പോയതു്.

അതെന്നായിരുന്നു? കൃത്യം തിയ്യതി ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയില്ല. ചെറുവണ്ണൂര്‍ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തില്‍ ജോലി നോക്കിത്തുടങ്ങിയിട്ടു് ഏകദേശം രണ്ടു് വര്‍ഷത്തോളമായിക്കാണും. അപേക്ഷകളിന്മേല്‍ അന്വേഷണം നടത്തി റിപ്പോര്‍ട്ടാക്കുകയായിരുന്നു അന്നത്തെ എന്റെ മുഖ്യ തൊഴിലിനം. കെട്ടിടനമ്പര്‍ പതിച്ചു നല്‍കാനുള്ളവയും കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഉടമാവകാശം മാറ്റാനുള്ളവയും പലവക സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ക്കു് വേണ്ടിയുള്ളതും മുതല്‍, വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി മറ്റാരെങ്കിലും മുടക്കിയാല്‍ അതില്‍ ഇടപെട്ടു് വഴി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു കൊടുക്കാനും, ആരാന്റെ വളപ്പിലെ മരം സ്വന്തം വീടിനു മേല്‍ ചാഞ്ഞാല്‍ അതു് വെട്ടി മാറ്റിക്കൊടുക്കാനുള്ളതും വരെയുള്ള പലയിനം അപേക്ഷകള്‍. കെട്ടിടനമ്പര്‍ പതിച്ചു നല്‍കാനുള്ള അപേക്ഷകളായിരുന്നു കൂടുതലും.

അന്നു് പഞ്ചായത്തില്‍ കെട്ടിടനിര്‍മ്മാണച്ചട്ടം ബാധകമാക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കെട്ടിടനമ്പര്‍ പതിക്കാനുള്ള അപേക്ഷകള്‍ ഓരോ സ്ഥലത്തേക്കുമുള്ളതു് തരം തിരിച്ചെടുത്ത ശേഷം അതാതു് സ്ഥലത്തേക്കു് കാല്‍നടയായോ സൈക്കിളിലോ മറ്റു് വാഹനത്തിലോ പോയി പരിശോധന നടത്തി റിപ്പോര്‍ട്ടാക്കി വസ്തു നികുതി നിര്‍ണ്ണയ രജിസ്റ്ററില്‍ നമ്പര്‍ അനുവദിക്കുകയായിരുന്നു അന്നത്തെ പതിവു്. മുമ്പു് പോയിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥലമാണെങ്കില്‍, പോവുന്ന അന്നു് കക്ഷികളോടു് അതിനടുത്ത അങ്ങാടിയില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാനും പറയും. ഇന്നിങ്ങനെ കക്ഷികളുടെ കൂടെ ഇത്തരം ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കു് പോകുന്നതു് ഒരു ഉത്തരവു വഴി വിലക്കിയിരിക്കുകയാണു്.

അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ദിവസം മുയിപ്പോത്തങ്ങാടിയില്‍ ബസ്സില്‍ ചെന്നിറങ്ങിയ എന്നെയും കാത്തുനിന്ന ആളുടെ കൂടെ, വീടിരിക്കുന്നിടത്തേക്കു് നടക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. റോഡിലൂടെയും, വയല്‍വരമ്പത്തു കൂടെയും പല വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞു് അങ്ങനേ നടന്നു പോവുകയാണു്. വലിയ കട്ടിമീശയും പരുക്കന്‍ മട്ടില്‍, ആരെയും കൂസാത്ത മട്ടിലുള്ള സംസാര രീതിയും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതയാളുടെ സാധാരണ പെരുമാറ്റരീതിയല്ലെന്നു തോന്നി. പല നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞു് അങ്ങനെ നടന്നു പോവുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ അയാള്‍ അയാളുടെ സ്വന്തം കഥയും എന്നോടു പറഞ്ഞു. ആള്‍ ജയിലിലായിരുന്നത്രെ. വിചാരണത്തടങ്കലില്‍. ജാമ്യത്തിലിറങ്ങി വന്നിരിക്കുകയാണു്. വല്ല രാഷ്ട്രീയത്തടവുമാവും, ഞാന്‍ കരുതി. അങ്ങനെത്തെ പലരെയും എനിക്കറിയാം. “ജയിലിലോ? എന്തായിരുന്നു കാര്യം?” എന്നു് ചോദിച്ചതിനു് മറുപടിയായി സാമാന്യം വിശദമായിത്തന്നെ അയാള്‍ ആ കഥ പറഞ്ഞു. മുയിപ്പോത്തു് അങ്ങാടിയില്‍ വച്ചു് ഇയാളും വേറൊരാളും കൂടെ രണ്ടും നാലും പറഞ്ഞു് വാക്കുതര്‍ക്കമുണ്ടായതും, വാക്കേറ്റം മൂത്തു് പൊരിഞ്ഞ അടിപിടിയായതും, അടിപിടിക്കിടയില്‍ ഇയാള്‍ വഴിവക്കില്‍ക്കിടന്ന ഒരു വലിയ കല്ലെടുത്തു് എതിരാളിയെ അടിക്കാനാഞ്ഞതും, അടി തടുക്കാന്‍ ഇടയില്‍ ചെന്നുപെട്ട എതിരാളിയുടെ അച്ഛന്റെ തലയില്‍ കല്ലു് ചെന്നു വീണതും, ആള്‍ തല്‍സമയം മരണപ്പെട്ടതും മറ്റും. അയാള്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയതു് ഏതാണ്ടിങ്ങനെ വളരെ നിസ്സാരമായാണു്: “സ്പോട്ടിലു് വീണു് അയാളങ്ങു് മരിച്ചും പോയി” ഇതെല്ലാം മൂളിക്കേട്ടുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ കൂടെയങ്ങനെ നടക്കുകയാണു്, ഒരു കഥ കേള്‍ക്കുന്നതു പോലെ. പെട്ടെന്നാണു് എന്റെ തലയിലൂടെ ഒരു മിന്നല്‍ പാഞ്ഞതു്. നിമിഷാര്‍ദ്ധത്തിനുള്ളില്‍ താന്‍ ഒരു പച്ചമനുഷ്യജീവന്‍ എടുത്തു കളഞ്ഞതിന്റെ കഥയാണല്ലോ ദൈവേ, ഇത്ര നിസ്സാരമായി ഇയാള്‍ പറഞ്ഞതു്? എന്റെ ദേഹമൊട്ടാകെ ഒരു വിറയല്‍ വന്നുവോ? പിന്നെ ലേശം അകലം വിട്ടായി, നടത്തം. ഓട്ടക്കണ്ണിട്ടു് ഇടക്കിടെ ഇയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കാനും തുടങ്ങി. എന്റെ പരിഭ്രമം അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുവോ? അയാള്‍ സ്വകാര്യമായി അതാസ്വദിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ചെറുതായൊരു സംശയം.

നടന്നു നടന്നു് ഒടുവില്‍ വീടെത്തി. പുഴക്കരയിലെ പറമ്പില്‍ ഒരു തറയില്‍ നാലു കാലിന്മേല്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ഒരു കൂര. ചാക്കും തുണിയും പായയും കൊണ്ടു് മറച്ചിട്ടുണ്ടു്. ഇതിന്നുള്ളിലാണു് താമസം. ഇതിനാണു് വീട്ടുനമ്പര്‍ വേണ്ടതും. റേഷന്‍ കാര്‍ഡു് വേണം, അതാണത്യാവശ്യം. കൂരയ്ക്കു് വീട്ടുനമ്പര്‍ കിട്ടിയിട്ടു വേണം അതിന്നപേക്ഷിക്കാന്‍. ക്രമേണ ഇതൊരു ചെറിയ വീടാക്കി മാറ്റണം.

പുറത്തുനിന്നൊരാള്‍ വീട്ടില്‍ വന്നതിന്റെ നാട്ടുമര്യാദയെല്ലാം എന്നോടും കാട്ടി. കൂരയില്‍ സ്ഥലസൌകര്യമില്ലാത്തതു കൊണ്ടു് മുറ്റത്തു് ഇരിക്കാന്‍ കസേരയിട്ടു തന്നു. കുറെ ദൂരം വഴി നടന്നു് വന്നതായതു കൊണ്ടു് കുടിക്കാന്‍ വെള്ളവും. ഇത്രയുമായപ്പോള്‍ എനിക്കു് ലേശം ധൈര്യം വന്നു. കൂരയും, അതു നില്‍ക്കുന്ന പറമ്പിന്റെ അതിരും മറ്റും പരിശോധിച്ചു് അളവുകളും മറ്റും ശരിയാണോയെന്നു് ചുറ്റി നടന്നു നോക്കുന്നതിനിടയില്‍, പറമ്പില്‍ അങ്ങിങ്ങായും കൂടിക്കിടന്ന കരിങ്കല്‍ക്കഷ്ണങ്ങളിന്മേലും ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച ചോരപ്പാടുകള്‍ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടതു് പെട്ടെന്നാണു്. മുമ്പു കേട്ട കഥയുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഒരു നടുക്കം. ഉള്ളിലെ ഞെട്ടല്‍ പുറത്തു കാണിക്കാതെ ഞാനതും നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടാവണം അയാള്‍, ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പു് ഒരു മലയണ്ണാന്‍ കുറ്റ്യാടിപ്പുഴയിലൂടെ ഒഴുകി വന്നതു കണ്ടതിന്റെയും, പുഴയിലിറങ്ങി അതിനെ പിടിച്ചെടുത്തു് കൊന്നു കറി വച്ചു തിന്നതിന്റെയും കാര്യം പറഞ്ഞു. അതിനെ കൊന്നതിന്റെയാണത്രേ, ആ ചോരപ്പാടുകള്‍. പെരുവണ്ണാമൂഴി ഭാഗത്തു് മഴയോ ഉരുള്‍പൊട്ടലോ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ ഓരോരോ ജീവികള്‍ ഇതു പോലെ ഒഴുകി താഴേക്കു് വരാറുണ്ടത്രേ. ജീവനോടെയും അല്ലാതെയും. കണ്ണില്‍ പെട്ടാല്‍ പിടിച്ചെടുത്തു് ജീവനുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനെ കൊന്നു് തിന്നാന്‍ പറ്റുന്നതാണെങ്കില്‍ തിന്നും, അല്ലെങ്കില്‍ കളയും. രണ്ടായാലും, ആ ജീവിക്കു് സ്വജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടതു തന്നെ. ഇതു കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കവിടെ നിന്നെങ്ങിനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ മതിയെന്നായി. അവിടെത്തെ പരിശോധനയെല്ലാം പെട്ടെന്നു തീര്‍ത്തു് ഫയലില്‍ അത്യാവശ്യ കുറിപ്പുകളുമെഴുതിയിട്ടു് വേഗം അവിടെ നിന്നിറങ്ങി. നിരത്തു വരെ കൂടെ വരണോയെന്നു് അയാള്‍ ചോദിച്ചെങ്കിലും, വേണ്ടെന്നു് പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു. ആ ഭാഗത്തേക്കുള്ള മറ്റു് അപേക്ഷകളുടെ അന്വേഷണവും മറ്റും തീര്‍ത്തു് പതിവുപോലെ ഓഫീസിലേക്കു് മടങ്ങി.

ഇതല്ലാതെ മറ്റു് പല കാര്യങ്ങളും ചെയ്യേണ്ടതുള്ളതിനാല്‍, ഇത്തരം അപേക്ഷകളുടെ കാര്യത്തില്‍ സാധാരണ ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില്‍ ഡോക്കുമെന്റു് റിപ്പോര്‍ട്ടും, വീട്ടുനമ്പര്‍ ശുപാര്‍ശ ചെയ്തു കൊണ്ടു് ഫീല്‍ഡു് റിപ്പോര്‍ട്ടും എഴുതി സെക്രട്ടറിയുടെ അംഗീകാരത്തിനു് സമര്‍പ്പിക്കാറാണു് അന്നത്തെ എന്റെ പതിവു്. പക്ഷേ, ഇയാളുടെ അപേക്ഷയും കൊണ്ടു് ഞാന്‍ ഓഫീസ്സില്‍ തിരികെയെത്തിയ പാടെ ആദ്യം ചെയ്തതു്, ഇതിന്മേല്‍ ഞാന്‍ ചെയ്യേണ്ട നടപടികള്‍ മുഴുവന്‍ തീര്‍ത്തു് അംഗീകാരത്തിനു വച്ചുവെന്നതാണു്. അയാള്‍ ഇനി ഇതും പറഞ്ഞു് എന്റടുത്തു് വരേണ്ട. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഓഫീസ്സില്‍ വന്നു് കെട്ടിടത്തിന്റെ ഓണര്‍ഷിപ്പു് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും വാങ്ങിപ്പോയി. സെക്രട്ടറിയോടും അയാള്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞ പോലെ എന്തോ സൂചിപ്പിച്ചുവെന്നു തോന്നി. അയാളെപ്പറ്റി ഞാന്‍ മറ്റാളുകളോടന്വേഷിച്ചതില്‍, പറഞ്ഞതു മുഴുവന്‍ സത്യമാണെന്നറിഞ്ഞു.

വീണ്ടും ഇദ്ദേഹത്തെ ഞാന്‍ കണ്ടതു് ഒരു ദിവസം രാവിലെ പഞ്ചായത്താപ്പീസ്സിലേക്കു് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോഴാണു്. മുമ്പു് ഞാന്‍ കണ്ട രൂപമല്ല. പിരിച്ചു വച്ച കട്ടിമീശയ്ക്കു് പുറമേ, തല മുഴുവന്‍ മൊട്ടയടിച്ചു്, താടി ക്ലീന്‍ഷേവു് ചെയ്തു്, വീതുളി കൃതാവും മറ്റും വച്ചു് കാര്യമായ ഒരു രൂപമാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടു്. പഞ്ചായത്താപ്പീസ്സിന്റെ ഗേറ്റു് അടച്ചു പൂട്ടിയ ശേഷം മതിലിന്മേല്‍ കയറിനിന്നു് വായില്‍ത്തോന്നിയതെല്ലാം വിളിച്ചു പറയുകയാണു്. കുറേ ആളുകള്‍ ഇതും കേട്ടു് ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു പരിചയഭാവം  കാട്ടിയെങ്കിലും, മുന്നിലൂടെ കയറുന്നതു് അത്ര പന്തിയല്ലെന്നു് എനിക്കു് തോന്നിയതിനാല്‍, കൃഷിഭവന്റെ അടുത്തേക്കു് ചെന്നു് പിന്‍വശത്തെ വാതിലിലൂടെയാണു് അന്നു് ഓഫീസിനുള്ളില്‍ കയറിയതു്. വെറുതേ എന്തിനു് കുഴപ്പത്തില്‍ച്ചാടണം? ഓഫീസ്സിനുള്ളിലാണെങ്കില്‍ എല്ലാവരും ഇക്കാഴ്ചകളെല്ലാം കണ്ടു് ആസ്വദിക്കുകയാണു്. ഞാനും കുറച്ചു നേരം ആ പറയുന്നതും കേട്ടിരുന്ന ശേഷം എന്റെ ദിനേനയുള്ള തിരക്കുകളിലേക്കു് ഊളിയിട്ടു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ഇതു് കേട്ടറിഞ്ഞു വന്ന പ്രസിഡണ്ടു് നയത്തില്‍ മൂപ്പരെ വിളിച്ചു് കൊണ്ടു പോയി പ്രശ്നമൊഴിവാക്കി.

ചെറുവണ്ണൂരിലെ എന്റെ ദിവസങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്തപ്പോള്‍ ഇതു പറയണമെന്നു് തോന്നി. ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്റെ അവിടെത്തെ ഒരു സുഹൃത്തിനോടിയാളുടെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍, ആ കേസ്സിപ്പോഴും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും, പക്ഷേ, ആളിപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലെന്നും, കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം കെട്ടിത്തൂങ്ങി ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവെന്നും അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ആ ജീവിതം അങ്ങനെ അവസാനിച്ചു.

Advertisements

One thought on “ഒരു വീടു നോക്കാന്‍ പോയതു്.

  1. ഹി ഹി ശരിക്കും രസകമായി തോനി..
    സാധാരണക്കാരന്റെ ഓഫീസ്..വഴിയെ പോകുന്ന ഏതൊരുവനും എന്റെ ഓഫീസെന്ന് വന്ന് മുണ്ട് കുത്തിയുടുത്ത് രണ്ട് ചീത്തയും വിളിച്ച് പോകുന്ന ഒരേ ഒരു ഓഫീസ്
    ഞാനിപ്പോള്‍ പഞ്ചായത്ത് ഡിപ്പാര്‍ട്ട് മെന്റിലാണെന്ന് ജോലിയെന്ന് പറയില്ല..അതന്തോ ആദ്യം ആദ്യം അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കുറേ ആളുകള്‍ കളിയാക്കി
    ഇപ്പള്‍ ലോക്കല്‍ സെല്‍ഫ് ഗവഃ ഡിപ്പാര്‍ട്ട് മെന്റ്ന്ന് പറഞ്ഞ് തടി തപ്പുന്നു

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  മാറ്റുക )